Hoe zou het zijn met… Mike Michiels?
Van mandekker tot tuinaanlegger: een terugblik op 16 jaar eerste ploeg bij Tempo Overijse
Tekst: Floor Vanderhoeven
Hij was jarenlang een vaste waarde in de verdediging van Tempo Overijse, een echt ‘meubelstuk’ op de club, zoals hij het zelf noemt. In 2011 hing Mike Michiels zijn voetbalschoenen aan de haak, na een indrukwekkende carrière van 16 seizoenen in de eerste ploeg. Vandaag is hij trotse vader van drie kinderen, tuinaanlegger van beroep en fervent Anderlecht-supporter. Hoe kijkt hij terug op zijn tijd bij Tempo?
Mike begon op zijn achtste bij toen nog FC Overijse. Op zijn zestiende mocht hij al proeven van het eerste elftal. “Bij de fusie in 1998 was ik de enige van mijn ploeg die mee mocht naar het nieuwe Tempo. Vanaf dan zat ik vast in de ploeg tot mijn 31ste,” vertelt hij. Een parcours dat begon in derde provinciale en eindigde met kampioenschappen in eerste.
Of hij na zijn afscheid bij Tempo heeft gedacht aan trainerschap? “Nee, dat heeft me nooit veel gezegd. Ik had er even genoeg van. Voetbal, voetbal, voetbal… Ik ben een half jaar gestopt, ben beginnen fietsen, maar dat was het dan toch niet. Uiteindelijk heb ik nog 2,5 jaar gespeeld bij Ottenburg.” Nu volgt hij vooral Anderlecht, waar hij een abonnement heeft. Volgt hij het streekvoetbal nog op de voet? “Niet echt, maar ik ben wel mee met wat er leeft bij Tempo.”
Hoogtepunten waren er genoeg. “Het jaar dat we met 12 punten achterstand begonnen, en toch kampioen speelden – dat was fantastisch. De club had Axel Vergeylen binnengehaald, die kwam toen van OHL. Een andere club had daar beroep tegen gedaan, omdat er iets niet in orde was met de aansluiting. Zo moesten we dus starten met 12 punten achterstand, en toch speelden we los kampioen.” Maar er waren ook moeilijke momenten. “In mijn laatste twee jaar was ik aanvoerder. We speelden de bekerfinale van Brabant tegen Tervuren, en ik werd op de bank gezet. Dat blijft wrang.”
Mike omschrijft zichzelf als een echte mandekker. “Ik was ‘nen harde’. Snel, met een goede lange bal en een winnersmentaliteit.” Op zijn twintigste werd hij verkozen tot Druivenstreekspeler van het Jaar. “Dat seizoen kreeg ik mijn kans, en ik heb die gegrepen.”
Wat hem het meest bijblijft? “De mensen. Je bent een groep, en dat blijft hangen. Als ik iemand tegenkom van vroeger, is het altijd een tof weerzien.” Hij herinnert zich ook trainer Verniers als een favoriet. “Een toffe mens, gaf goede trainingen en dronk graag een glaasje wijn.” Onmisbare schakels zijn volgens Mike ook de vele vrijwilligers op de club. “Roger Kumps, bijvoorbeeld, is een man die niet alleen voor de club maar ook voor mij ontzettend veel gedaan heeft. Als het na een blessure te lang duurde voordat ik terug mee het veld op mocht, ging hij een goed woordje voor mij doen bij de trainer.”
Andere clubs lonkten, maar Mike bleef trouw aan Tempo. “Ik had misschien meer kunnen verdienen, maar dat zei me niet veel. Ik speelde graag, dat centje was mooi meegenomen, maar het hoefde niet.”
Hoewel hij de huidige spelers niet meer kent, blijft de club hem nauw aan het hart liggen. “In mijn tijd speelden er nog veel jongens uit de streek. Nu is dat minder, maar dat is normaal. Ik kom zaterdag graag nog eens terug, het blijft fijn om op de club te komen.”
Mike Michiels mag dan al even gestopt zijn met voetballen, maar zijn band met Tempo Overijse blijft stevig. Van zijn achtste tot zijn 31ste was hij een vertrouwd gezicht op en rond het veld – eerst bij FC Overijse, later bij het gefusioneerde Tempo. Een trouwe Tempo-man, die mee groeide met de ploeg en jarenlang het shirt met overtuiging droeg.
Michiels geeft zaterdag de aftrap bij de thuismatch van de eerste ploeg tegen KSV Rumbeke.